Begin 2015 maakte ik geboorteschoentjes voor Cheyenna, in opdracht van haar buurvrouw Marie-Louise.
Bij een kleiner formaat schoentjes, zijn de grote harten niet zo mooi vind ik zelf. In overleg met Marie-Louise koos ik voor een rond medaillon. Dit is een ronde platte vorm.
Weetje:
De jongensnaam Jayden is in 2015 430 keer gegeven en staat op de 21e plaats (Bron: SVB). Een populaire naam dus.
Mijn zoon Bram had dit schooljaar dezelfde juffen als vorig jaar. Ik weet nog dat ik het heel prettig vond dat hij hen ook in groep 4 weer kreeg. En dan zo ineens, is het schooljaar alweer voorbij. Bram gaat naar groep 5!
Hoe bedank je nou deze 2 belangrijke mensen, die hem o.a. hebben leren lezen, schrijven, rekenen en klok kijken? Een belangrijke basis voor de rest van het leven!
De klassen op de basisschool van onze zoons, hebben allemaal een naam welke samenhangt met edelstenen. Bram zat als kleuter bij de Bergkristalllen en de afgelopen twee jaar zat hij bij de Aventurijnen.
Precies 20 jaar geleden was ik met mijn ouders op herfstvakantie naar Kröv, langs de Moesel in Duitsland. We bezochten daar in de buurt het stadje Idar-Oberstein, bekend om haar Edelsteen mijn. Als souvenir kocht ik een zakje mooie gladde (half)edelstenen.
Bram rommelde een poosje geleden wat in mijn hobbykamer en vond de steentjes die ik ooit kocht. ‘Mam, dit is een Aventurijn’, zei hij! Ik keek ‘m een beetje vertwijfeld aan, maar Googelde samen met hem naar Aventurijnen.
Hij had gelijk. We hadden groene en rode Aventurijnen ertussen zitten. Ik dacht meteen aan het juffencadeautje!
Bij Sostrene Grene in Amsterdam, kocht ik 2 kleine doorzichtige bakjes, waar ik mooi de steentjes in kon doen. Ik knoopte wat champagne kleurig lint van de Action eromheen en legde er een strikje in. Ik had nog kleine witte kraaltjes met een hartje erop, deze vormden een mooie finishing touch!
Bram en ik zochten samen een leuke foto uit. We gingen voor de laatste schoolfoto, waarop hij nog een fietsenstalling heeft. We plakten zijn foto op een kaartje en schreven er wat toepasselijks op.
Bij Dille & Kamille kocht ik kleine Terra Cotta potjes met Vergeet-me-nietjes. Ik verpakte beide potjes samen met een doosje Aventurijnen in doorzichtig folie en hing het kaartje eraan.
Inmiddels weten wij dat onze zoon Hugo volgend schooljaar een andere juf krijgt. En ondanks dat zij ook heel erg lief is, gaat hij zijn huidige juf wel ontzettend missen. We hebben al een cadeautje gegeven, maar ook voor haar hebben we nog een potje vergeet-me-nietjes ingepakt.
En nu is het zomervakantie! Hoera!! We hopen op heel veel zon.
Ik wens jullie allemaal een fijne zomer(vakantie)!
Op mijn werk heb ik een collega genaamd Laura. De partner van één van mijn mannelijke collega’s heet ook Laura. We moesten dus best een beetje lachen toen onze collega Robin onlangs vader werd van dochter Laura! Hij had dit overigens vorig jaar al bedacht en toen werkte hij nog niet bij ons. Maar een beetje grappig was het wel.
We hebben nog een collega die vader gaat worden van een dochter, dus wellicht gaat zijn dochter Sharon heten…..ha ha ha ha…
Ik zat met smart te wachten op het geboortekaartje van Laura, zodat ik lekker aan de fröbel kon. Precies op mijn vrije middag zat de kaart bij de post, mijn collega Laura twijfelde geen moment en stuurde de kaart aan mij door, zodat ik in het weekend meteen aan de slag kon.
Weetje:
De meisjesnaam Laura is in 2015 173 keer gegeven en staat op een gedeelde 86e plaats (bron: SVB).
Na jarenlang zeuren en jammeren (LOL), kreeg ik vorig jaar dan eindelijk mijn zin, ons gezin werd uitgebreid met teckel Max. En hoewel hij thuis de kleinste is, heeft hij het grootste ego! Zoals het een goede teckel betaamt, zijn wij het personeel en de teckel doet lekker waar hij zin in heeft. Ha ha ha.
Mijn man had er niet veel trek in en als ik Max zou ophalen, dan moest ik er wel helemaal zelf voor zorgen. We hadden immers op dat moment al 2 bejaarde Labradors. Binnen 2 weken wist Max (gelukkig) zijn hart volledig te stelen, dat dwingen teckels ook gewoon af. En onze oude Labrador dames leefden helemaal op. Helaas hebben wij de oudste begin dit jaar in moeten laten slapen, maar gelukkig heeft de andere afleiding van Max.
Enige tijd geleden werd ik benaderd door Daniëlle Westdijk, fotografe. Ze is de eigenaresse van Fotostudio Key2Picture en (inmiddels ook) van Woef Fotografie. Woef Fotografie was op dat moment nog (alleen) Puppyfotografie. Ze wilde Max wel een keertje voor de lens hebben, want ze had nog geen teckels in haar portefeuille.
De tijd verstreek, want Daniëlle had het ontzettend druk met alle pup’s die bij haar op de foto gingen. Maar een paar weken geleden nam ze contact op om een afspraak te maken. Inmiddels is Max geen pup meer, maar dat maakt niet uit, want ze fotografeert niet alleen pups.
Op 15 juni was het dan eindelijk zover, mijn eigenwijze teckel mocht op de foto. Met wat koekjes en het maken van gekke geluidjes, zette Daniëlle hem binnen een half uurtje op de foto. We wisselden wat achtergronden en haalden er nog een kistje bij voor de afwisseling. Ik vond het een hele leuke ervaring!
Ik ben gek op mijn honden, maar heb er nooit eerder aan gedacht om met ze naar een fotograaf te gaan. Toen ik krap een week later de digitale bestanden ontving, wist ik zonder twijfel dat ik dit in de toekomst zeker nog eens zou doen! Oordeel zelf…
Het is altijd lastig om zelf een echte mooie foto van je huisdier te maken. Een fotograaf met ervaring is dus echt een uitkomst. Ik ben ontzettend blij met de foto’s!
Je kunt bij Danielle ook terecht voor:
* Zwangerschapsfotografie
* Newbornfotografie
* Kinderfotografie
* Portretfotografie
* Gezinsfotografie
* Productfotografie
Neem eens een kijkje op haar website voor haar portfolio en/of het maken van een afspraak.
Je kunt haar natuurlijk ook volgen op facebook: Woef fotografie en Key2Picture.
Vorige week kreeg ik een mailtje van Hannie, een oude bekende. Ze vroeg of ik nog steeds creatief actief ben. Ze is onlangs oma geworden van Tijn en wilde graag geboorteschoentjes van zijn kaartje laten maken.
Nou en of ik nog creatief actief ben! Ha ha. Ze stuurde me twee kaartjes op.
Ik had genoeg ruimte, dus ik hoefde niet lang te puzzelen met de naam om deze op de juiste plaats te krijgen.
Weetje:
De jongensnaam Tijn is in 2015 313 keer gegeven en staat op de 42e plaats (Bron: SVB).
Sinds vandaag ben ik op maandagmiddag vrij! Meer tijd voor mijn jongetjes, dat suffe huishouden, maar vooral weer wat extra knutseltijd.
Ik vond het heerlijk! Kon ik ook mooi op mijn gemakje het zoete aardappelsoep pakket van de Albert Heijn bereiden, welke ik op aanraden van mijn zus heb gekocht.
Ik ben al mijn hele leven gek op soep. Mijn voorkeur gaat altijd uit naar verse soepen, maar af en toe een champignonsoepje van Unox mag best. 🙂
Albert Heijn verkoopt al enige jaren kant-en-klare soeppakketten. Ik probeerde al eerder de erwtensoep en aspergesoep, welke beiden echt aan te raden zijn (seizoen gebonden). Voor € 4 tot € 5,- heb je een compleet pakket, waar je bijna niets meer aan hoeft toe te voegen. Aan het eind hou je ruim 1 liter soep over!
Mijn zus maakte een aantal weken geleden al het zoete aardappel soepje en gaf me een bakje mee om te proeven. Heerlijk! Die moest ik zelf eens proberen. Vandaag was het zover! 😁
Bram, mijn zoon van 8, wil altijd graag helpen. Dit kan niet altijd, ook omdat koken soms even snel ‘moet’, maar we hadden op deze maandagmiddag alle tijd. Bram begon met het fruiten van de uitjes en knoflook, terwijl ik de laatste hand legde aan de blokjes zoete aardappel.
Net als bij pompoenen, moet je er even een goed scherp mes bij gebruiken. De structuur is ongeveer hetzelfde. Na 3 minuutjes fruiten, kon de rest van de groente meegebakken en vervolgens voegde ik de groentebouillon erbij. Na een half uurtje pruttelen, kon het geheel tot een gladde massa worden gepureerd. Et voilà, daar was mijn lekkere soepje.
Met wat zwarte peper en de bij het pakket geleverde peterselie, gaf ik het geheel wat extra pit.
Voor de variatie zou je er een scheutje room en gebakken spekjes aan toe kunnen voegen!
Zo, nu ga ik lekker aan de haak. Ik heb allemaal projecten die ik nu eindelijk eens af moet maken!
Een paar weken geleden nam Susanna contact met mij op via het contact formulier op mijn geboorteschoentjes pagina. We bleken een gemeenschappelijke vriendin te hebben! Leuk!
Regelmatig zoeken mensen contact om te informeren naar de mogelijkheden en prijs of om het patroon. 🙂 Ondanks dat ik graag met anderen deel, hou ik het patroon natuurlijk voor mezelf.
Susanna bedankte me voor de info en zou er even over nadenken. Afgelopen week stuurde ze via Instagram een berichtje, met daarin de schoentjes van Tess, die ik een poosje geleden heb gemaakt.
Ze vond het kantje erg leuk en zou dit graag terug zien op de schoentjes van haar dochter. Ik heb al zolang geen kantjes gebruikt, niet met opzet, maar gewoon niet aan gedacht. Dus leuk dat ze mij daar aan herinnerde.
Geboortekaartje van Lisah Imaya
Wat een prachtige namen! Dat is het eerste wat ik dacht toen ik het kaartje ontving. Daarna was ik blij dat ik zag dat ze 2 kaartjes had gestuurd. Ha ha ha. Het was een enkele kaart, dus weinig aan te knippen.
Ik hou van een uitdaging! Dus na wat passen en meten knipte ik alle delen voor 2 schoentjes uit.
Het kwam precies zo uit dat ik op elk schoentje een naam kon plaatsen. Dat zijn van die kleine dingen waar ik dan enthousiast van kan worden. Gewoon lekker wanneer het goed loopt!
Susanna is heel erg blij met het resultaat. Dat blijft leuk om te horen!
Weetje:
De meisjes naam Lisah is in 2015 3 keer gegeven en staat op de gedeelde 2332e plaats (bron: SVB). Een vrij unieke naam dus.
Een poosje geleden deed ik een oproepje op mijn persoonlijke Facebookpagina voor een grote cactus. Af en toe zie je nog van die rijk gevulde vensterbanken met oude grote cactussen, precies wat ik zoek!
Bij de Intratuin sta ik altijd even te kwijlen bij de grote cactussen, maar ze zijn behoorlijk aan de prijs. Niet dat ik het er niet voor over heb, maar dan moet het wel precies zijn wat ik zoek.
Afgelopen week kreeg ik een app van Mirjam! Ze was bij haar ouders en die waren de grote cactussen in de vensterbank zat. Ik mocht ze hebben, maar dan moest ik ze wel even zelf ophalen.
Ik werd van deze foto’s natuurlijk heel enthousiast, dus de volgende dag belde ik meteen met haar ouders en haalde ze dezelfde dag nog op!
Vanmiddag ging ik in de Intratuin op zoek naar een geschikte bloempot. Ik had een lage terra cotta pot in gedachten, groot genoeg voor alle drie, maar de keuze daarin viel me tegen. Dus ik ging op zoek naar wat anders.
Ze hebben keuze genoeg! Met de komende interieurveranderingen in gedachten, ging ik uiteindelijk voor twee antraciet kleurige potten. Van veraf lijkt het aardewerk een beetje gevlochten.
Ik kocht tot slot twee zakjes cactus grond van een goed merk, zodat de cactussen weer genoeg voeding hebben voor de komende tijd.
Eenmaal thuis gekomen hielp mijn zoon Bram met het overpotten van de cactussen. Ik nam een grote vleestang, om de stekelige stengels veilig beet te kunnen pakken. De twee cactussen die het meest op elkaar lijken, heb ik bij elkaar gezet.
We hadden in de tuin nog een zakje met wit grind. Bram deed er wat van in een vergiet en begon ze te spoelen. Er zit altijd een soort kalklaagje op, dus het witte water spoelde door de gaatjes van het vergiet.
Bram legde de witte steentjes op de aarde in de potten en we stonden samen even trots te kijken naar het resultaat.
Ik heb nog ruimte over op de vensterbank, dus de collectie zal vast nog uitbreiden. Mirjam gaf mij nog de tip om een kleine cactus in een grotere pot te planten, met geduld groeit de cactus vanzelf uit tot een grote. Tja, geduld….
Ik liep afgelopen week in de Appie en zag witte asperges liggen. Mijn man en zus zijn groot fan en ik lust ze zelf ook graag, dus ik nam er wat mee.
Een recept had ik nog niet helemaal uitgedacht, maar ze zouden in ieder geval de oven in gaan. Ik kocht kookroom, ham en een pakje met plakken kaas. Ik had thuis nog peterselie, krieltjes, geraspte kaas en een kast vol kruiden, dus ik zou thuis wel zien wat ik ervan ging maken.
Ik struinde wat door recepten online, maar kon nergens wat speciaals vinden. Of er zaten ingrediënten in die ik net niet had of welke ik er niet door wilde doen. Ik trok mijn eigen plan!
De asperges heb ik na het schillen in een pan met ruim kokend water gedaan en ongeveer een minuut of acht laten koken. Ik heb niet zo’n sjieke aspergepan, ze lagen gewoon in de soeppan te baden. Na 8 minuten heb ik ze afgegoten en een klein beetje laten afkoelen, zodat ik ze verder kon verwerken.
Intussen nam ik een flesje kookroom a 250 ml en deed daar 5 middelgrote eieren bij. Dit is een basis voor veel ovenschotels. Kan gewoon niet fout gaan! Ik deed er een zakje krieltjes, wat verse peterselie, zwarte peper en zout doorheen. Ik roerde het geheel goed door elkaar.
De oven verwarmde ik alvast voor op 200 graden.
De asperges waren inmiddels voldoende afgekoeld. Ik nam 2 grote ovenschalen en legde er rolletjes ham/kaas in gevuld met 3 asperges per rolletje. Toen de schalen gevuld waren overgoot ik het geheel met de roomsaus en deed er tot slot nog geraspte kaas overheen.
Ik stelde de oven in op 25 minuten. Ik gebruikte de eerste 20 minuten de onder en boven warmte stand en de laatste 5 minuten zette ik de fan aan, waardoor de kaas een mooi gratin laagje vormde.
Het smaakte nog lekkerder dan dat het eruit zag. Mijn man had het er de volgende dag nog over. En je weet wat ze over de liefde van de man zeggen….
De basis van dit recept kun je natuurlijk ook gebruiken voor een ovenschotel met lof, prei, bloemkool of broccoli. Je zou in dat geval kunnen kiezen voor ham- of spekblokjes. Als je de groente maar eerst even kort kookt, dan kan er weinig fout gaan. Kruiden gewoon naar smaak toevoegen! Knoflook kan ook heel lekker zijn!
Ik wens jullie een fijn dag!
Vanmorgen was het zover, na een week ziekenhuis mochten we mijn vader naar het revalidatiehuis brengen, waar hij de komende weken verblijft.
Na 2 uur papierwerk doorlopen met de verpleegkundige in zijn voorlopige slaapkamer, kregen we een korte rondleiding. Het is allemaal modern en het personeel is vriendelijk, maar het blijft vervelend om hem zo achter te laten.
Zijn kamer is neutraal, of beter gezegd saai. Er hingen wel overal haakjes om iets op te hangen, dus toen ik tussen de middag een kwartiertje over had, bedacht ik gauw wat ik mee kon nemen om het daar op te vrolijken.
Ik pakte 2 planten van de vensterbank die ik een poosje geleden bij IKEA kocht. Verder zocht ik gauw 2 foto’s van Bram en Hugo op. Ze pasten samen precies in een lijst die ik nog in de kast had liggen.
Ineens viel mijn oog op dat HEMA kaartenrekje waar ik nog geen bestemming voor had. Ik liet de jongens beiden een kaartje uitzoeken voor opa. Hugo schreef zijn naam (5 jaar oud) en Bram schreef dat hij hoopte dat opa gauw naar huis mocht. Dat zouden mooi de eerste kaartjes in zijn rekje zijn.
Verder had ik nog een mooie foto van mijn ouders op de kast staan, welke ook mooi zou passen.
Tot slot lag er een mooie tekening van Bram op de kast, welke hij pas mee naar huis had genomen. De vrolijke kleuren zouden opa wel goed doen vonden we samen, dus die moest ook mee.
Ik had inmiddels een flinke boodschappentas vol, om de kamer van mijn vader wat op de leuken. Bram stapte op zijn fiets om weer naar school te gaan en Hugo bracht ik gauw met de auto, zodat ik daarna even door kon rijden naar mijn vader.
Nog ontzettend ontdaan van het feit dat hij niet meteen naar huis mocht, trof ik hem aan in zijn kamer. ‘Pap, we gaan het hier even een beetje aankleden’. Hij vond het prima.
Ik vond dat het er al een stuk gezelliger uit zag. En ongetwijfeld krijgt hij nog heel veel kaartjes, daarom heb ik alvast een koord met knijpertjes opgehangen, waardoor het alleen maar fleuriger wordt.
Het ziet er naar uit dat hij ongeveer 4 weken moet blijven. We hopen dat deze tijd snel achter de rug is, want thuis zijn vindt iedereen toch fijn.
Shartistiek 